Συνολικές προβολές σελίδας

ΣΥΣΤΑΣΗ

Με πολύ καλή διάθεση δημοσιεύω στο παρόν blog κάποια άρθρα που πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσουν κάποιους συναδέλφους γυμναστές ή προπονητές, υπάρχουν όμως αρκετοί που αναδημοσιεύουν τα δικά μου άρθρα σε δικά τους site ή blog χωρίς αναφορά στο όνομά μου ή στο blog από όπου προέρχονται τα άρθρα.

Στο εξής απαγορεύεται ρητά σε όλους να αναδημοσιεύουν άρθρα από το παρόν blog και δικά μου άρθρα από οπουδήποτε αλλού τα βρουν διαθέσιμα.

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ


 Απο την Ψυχολόγο, Νίκη Μουζάκη                                                                                                              
  Όλοι οι άνθρωποι αποτυγχάνουμε κάποιες φορές όταν προσπαθούμε να κάνουμε κάτι. Ειδικά αν πρόκειται για κάτι που επιθυμούμε σε μεγάλο βαθμό, τότε απογοητευόμαστε περισσότερο.

ΗΡΕΜΗΣΤΕ!!! Χρειάζονται πολλά μικρά χτυπήματα για να ραγίσει ο βράχος.

  Ας ξεκινήσουμε λέγοντας πως δε θα μπορούσαμε να ορίσουμε την επιτυχία αν δεν υπήρχε η έννοια της αποτυχίας για να μπορούν αυτά τα δυο να διαχωριστούν. Αυτό σημαίνει πως υπάρχουν ίσες πιθανότητες για να πετύχουμε αλλά και για να αποτύχουμε θέτοντας έναν στόχο. Τι επιλέγουμε όμως να σκεφτούμε είναι θέμα προσωπικής επιλογής. Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή όταν μιλάμε στον εαυτό μας.
  Πολλοί αναρωτιούνται γιατί αποτυγχάνουν ενώ πιστεύουν πως έχουν προσπαθήσει στο έπακρο. Στο σημείο αυτό, αξίζει να διερευνήσουμε τους τρόπους με τους οποίους προσπαθούν. Είναι το ίδιο πλάνο δράσης που χρησιμοποιούν κάθε φορά; Έχουν διαφοροποιήσει το ρόλο τους σε μια κατάσταση; Και το σπουδαιότερο, έχουν ζητήσει βοήθεια από κάποιον;
  Αλήθεια, είναι κατακριτέο να ζητάμε βοήθεια; Φυσικά και όχι!
Όταν λοιπόν αγνοούμε κάτι ή δεν τα καταφέρνουμε μπορούμε να ζητάμε βοήθεια, δεν είναι ντροπή!!!! Και οι καλύτεροι στο είδος τους από κάπου ξεκίνησαν, κάποιος ήταν ο μέντοράς τους.
Δυστυχώς, στις μέρες μας τείνουμε να θαυμάζουμε τα άτομα που πιστεύουν στον εαυτό τους χωρίς να αναζητούμε πληροφορίες για την πορεία της ζωής τους. Κανείς δε γεννήθηκε σοφός, όσοι ρώτησαν και έψαξαν, έμαθαν και στη συνέχεια ωρίμασαν γνωστικά και συναισθηματικά και έτσι πλησίασαν πιο κοντά στους στόχους τους.
  Ας σκεφτούμε έναν αθλητή που συχνά κάνει τα ίδια λάθη και όταν αυτό του επισημαίνεται, αμύνεται λέγοντας πως ξέρει τι πρέπει να κάνει ενώ παράλληλα θυμώνει με τον συνομιλητή του.
Φανταστείτε τώρα έναν άλλον αθλητή που όσα λάθη και να κάνει δεν τα γνωρίζει γιατί ποτέ κανείς δεν του έχει μιλήσει γι’ αυτά.
Ποιος θα παίξει καλύτερα;
Η απάντηση είναι απλή: κανένας! Κανένας δε θα μπορέσει να μάθει το σωστό και κανένας δε θα έχει την ευκαιρία να δουλέψει με κομμάτια του εαυτού του όπως είναι: ο φόβος του λάθους, η ανασφάλεια, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η εύκολη ματαίωση, η έλλειψη ανοχής στην κριτική που του ασκείται, η αποδοχή των δυνατών αλλά και των αδύναμων στοιχείων του. Αντιθέτως, βάζουν φρένο στις κινήσεις τους αλλά το πιο σημαντικό μειονέκτημα είναι πως σταματούν να εξελίσσονται σαν άνθρωποι γενικότερα.
  Ποσό διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν μπορούσαν ή αν προσπαθούσαν δειλά-δειλά να εκφράσουν με λέξεις τις απορίες, το άγχος τους και όλων των ειδών τις αρνητικές σκέψεις που περνούν από το μυαλό τους κατά τη διάρκεια των προπονήσεων αλλά και των αγώνων;
Για να επιτευχθεί όμως αυτό, χρειάζεται να αγκαλιαστούν από ένα ασφαλές πλαίσιο. Πρέπει να συνεργάζονται με άτομα που προάγουν τον διάλογο και δεν διστάζουν να παραδεχτούν και να μιλήσουν και τα ίδια για τα τρωτά τους σημεία.
Οι αθλητές δεν είναι προϊόντα, δεν είναι άβουλα πιόνια. Οι προπονητές δεν είναι αναλώσιμοι. Η διοίκηση μιας ομάδας δεν πρέπει να είναι η κακιά μητριά που τιμωρεί τα παιδιά της όταν παλινδρομούν.
Να προσφέρετε γόνιμο έδαφος για συζητήσεις με καλή πρόθεση. Να χρησιμοποιείτε τα δυο αυτιά και το ένα σας στόμα ανάλογα δηλαδή να ακούτε περισσότερο και να μη βιάζεστε να κρίνετε τον συνομιλητή σας.
Κι όταν ακούτε κάποιον να λέει: ʺδε θα τα καταφέρωʺ, εσείς να του απαντάτε: ʺΈχεις μιλήσει ποτέ γι’ αυτό; Τι σκέφτεσαι; Θα ήθελες να το μοιραστείς μαζί μου;ʺ.
Μην ανησυχείτε αν είστε καλοί στο να δίνετε συμβουλές, δεν χρειάζεται να δίνετε πάντα συμβουλές! Οι αθλητές έχουν ανάγκη την αποδοχή σας. Απλώστε το χέρι σας...

Άλλωστε δεν μπορούμε να διδάξουμε τίποτα σε κανέναν,

Μπορούμε όμως να τον βοηθήσουμε να βγάλει πολλά από μέσα του!!!